W 1930 skończył kursy doskonalenia kadry dowódczej wychowania fizycznego w Leningradzie i został instruktorem przysposobienia fizycznego 36 Dywizji Piechoty Zabajkalskiej Grupy Wojsk Samodzielnej Dalekowschodniej Armii Czerwonego Sztandaru, w maju 1932 objął dowództwo batalionu, od maja 1934 do lipca 1937 dowodził 36 oddziałem powietrznodesantowym w 36 Dywizji w Zabajkalskim Okręgu Wojskowym. W lipcu 1937 został dowódcą batalionu, we wrześniu 1938 pomocnikiem dowódcy 159 samodzielnego pułku piechoty w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, a od lipca do sierpnia 1939 dowodził 110 pułkiem piechoty w Zabajkalskim Okręgu Wojskowym; na tym stanowisku brał udział w bitwie nad Chałchin-Goł. W sierpniu 1939 został zastępcą szefa wydziału przysposobienia bojowego sztabu Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, w styczniu 1940 dowódcą 20, a wkrótce potem 18 Zapasowej Brygady Piechoty w Kazaniu, w 1940 ukończył kursy Akademii Wojskowej im. Frunzego. W marcu 1941 został dowódcą 119 Dywizji Piechoty w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, w kwietniu 1941 dowódcą 234 Dywizji Piechoty w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, a w maju 1941 dowódcą 6 Brygady Powietrznodesantowej 3 Korpusu Powietrznodesantowego w Odeskim Okręgu Wojskowym. W 1942 został przyjęty do WKP(b).