Rachela Szalit-Marcus; także: Rachel, Rahel; (ur. 3 lipca 1892 lub 1894 w Kownie lub Chjentach, lub w Telszach, w guberni kowieńskiej, zm. w 1942 r. w obozie zagłady Auschwitz-Birkenau) – polsko-niemiecka malarka i ilustratorka.
Życiorys Dorastała w żydowskiej rodzinie robotniczej w Łodzi, będącej wówczas pod zaborem rosyjskim. Gdy miała 16 lat, rodzice, traktując poważnie talent malarski córki, wysłali ją na studia do Monachium. W 1911 rozpoczęła studia w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych. Poznała tam innych łódzkich malarzy: Henryka Epsteina i Marcelego Słodkiego. W 1916 przeniosła się do Berlina, gdzie dołączyła do ekspresjonistycznego kolektywu Grupa Listopadowa (niem. Novembergruppe). Wystawiała też swoje prace z artystami skupionymi wokół tzw. Berlińskiej Secesji (niem. Berliner Secession).
W Berlinie poznała także swojego przyszłego męża - żydowskiego aktora, Juliusa Szalita. Niedługo po ślubie, mąż artystki popełnił samobójstwo (28 sierpnia 1919 roku).