W 1913 porzuciła rzeźbę i skupiła się na malarstwie, w tym samym roku na Salonie Niezależnych wystawiła dwa rysunki, które zostały przychylnie ocenione przez recenzentów. Tworzyła malarstwo olejne, gwasze, pastele i akwarele, była portrecistką, przedmiotem jej prac były zwierzęta, martwe natury. Malarstwo Niny Aleksandrowicz cechowały barwne szkice o wyrazistym, dekoracyjnym konturze. Regularnie wystawiała w liczących się paryskich galeriach, od 1919 do 1938 uczestniczyła w Salonach Jesiennych, była członkiem Société du Salon d’Automne oraz Grupy Polskich Artystów w ParyżuNina Aleksandrowicz, ArtInfo.
Pochowana na cmentarzu miejskim w PauLandrucimetieres, Pau.
Przypisy
Bibliografia Anna Wierzbicka "„Jak tu nie być feministą”. O zapomnianych malarkach polskich w Paryżu w latach 1900-1914. Archiwum Emigracji, Studia – Szkice – Dokumenty Toruń, Rok 2012, Zeszyt 1–2 (16–17)
Linki zewnętrzne Publikacje z ilustracjami Aleksandrowiczowej w bibliotece Polona
Kategoria:Polscy plastycy Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Polscy rzeźbiarze Kategoria:Francuscy malarze Kategoria:Francuscy rzeźbiarze Kategoria:Polacy we Francji Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1945