18 stycznia 1945 roku uczestniczyła w marszu śmierci z Auschwitz do Wodzisławia Śląskiego, skąd została przewieziona do obozu koncentracyjnego Malchow niedaleko Ravensbrück. Uciekła z transportu w czasie przenosin z obozu w Malchow do obozu w Lipsku.

Okres powojenny Represje Po wojnie wróciła do Nowego Targu. W 1949 została aresztowana na polecenie Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego pod zarzutem konspiracji przeciwko PRL. Została skazana na pięć lat więzienia, ale wkrótce została zwolniona z więzienia po ogłoszeniu amnestii. Po zwolnieniu z więzienia powróciła do Nowego Targu, ale z powodu nacisków ze strony władz lokalnych została zmuszona do przeprowadzki do Szczecina, gdzie przeżyła większość swojego późniejszego życia.

Ostatnie lata życia W latach 1946–1948 organizowała Uniwersytet Ludowy w Szaflarach, a po jego likwidacji przeprowadziła się do Szczecina, gdzie pracowała jako technik budowlany. W 1964 wyszła za mąż za Ludwika Staniszewskiego. Po śmierci męża w 1985 ponownie wróciła do Nowego Targu, gdzie zmarła 2 lutego 1990 roku. W Szczecinie, pracując jako sekretarka, napisała kilka prac autobiograficznych. Jej najgłośniejszą powieścią jest „Nim zbudził się dzień”, wydana w 1979, która jest autobiografią z czasów pobytu w niemieckich obozach koncentracyjnych.