José Enrique Rodó to nie tylko genialny artysta, mistrz słowa, pisarz, którego dziełami słusznie szczyci się naród urugwajski, lecz także wybitny myśliciel, zajmujący szczegółne miejsce wśród przedstawicieli idealistycznej filozofii latynoamerykańskiej. Podstawowe zagadnienia filozoficzne twórczości Rodó wyrażone są symbolicznie w opozycji i , postaci, które Rodó zapożyczył z dramatu Szekspira Burza. Ariel to panowanie rozumu i uczuć nad niskimi impulsami irracjonalności. To szlachetny entuzjazm, to wzniosłe, bezinteresowne motywy naszego działania, to duchowość naszej kultury, żywotność i wyrafinowanie rozumu.
La novela nueva (1897). El que vendrá (1897). Rubén Darío. (1899). Ariel (1900) Liberalismo y Jacobinismo (1906). Motivos de Proteo (1909). El mirador de Próspero (1913) El camino de Paros (1918). Rubén Darío 2. (1920). Epistolario (1921). Nuevos motivos de Proteo (1927). Últimos motivos de Proteo (1932).
Przypisy
Bibliografia, literatura
Kategoria:Eseiści XIX wieku Kategoria:Eseiści XX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Montevideo Kategoria:Pisarze hiszpańskojęzyczni Kategoria:Pisarze związani z Montevideo Kategoria:Urugwajscy eseiści Kategoria:Urugwajscy politycy Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Zmarli w 1917 Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019 Kategoria:Filozofowie latynoamerykańscy Kategoria:Urugwajscy pisarze XIX wieku