basar) rozumie się – „od pierwszych do ostatnich stron natchnionych” – to, co zewnętrzne w człowieku. Drugie istotne znaczenie ciała to człowiek będący w stanie grzechu.
Ciało jako to co zewnętrzne Gdy autorzy natchnieni mówili o człowieku, że jest ciałem, chcieli wyrazić jego byt od strony zewnętrznej, cielesnej, ziemskiej. Rozumieli ciało jako powłokę cielesną wyrażającą całą osobę. Ciało jest symbolem istoty ludzkiej, jak wtedy, gdy Adam określił Ewę, gdy się obudził ze snu: „Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mojego ciała” (Rdz 2, 23; por. Syr 36, 24).
Ciało ludzkie zasługuje na podziw (por. Koh 11, 5; 2 Mch 7, 22 n). Zostało utworzone przez Boga jakby przez tkacza (Job 10, 11; Ps 139; 13 nn) albo garncarza (Rdz 2, 7; Jer 1, 5; Job 10, 8 n). Jako ciało i krew (Syr 14, 18; Mt 16, 17), mięśnie i kości (Rdz 2, 23; Łk 24, 39), serce i inne narządy (Ps 84, 3; 73, 26) – ciało jest istotnym elementem egzystencji człowieka. Także, gdy jego ciało jest np. chore (Ps 38, 4; Gal 4, 14), cierpiące lub doznaje ucisku, nie wolno mieć człowieka w nienawiści (Ef 5, 28 n). Ezechiel zapowiadał, że Bóg da Izraelowi w miejsce dotychczasowego serca z kamienia „serce z ciała" (Ez 36, 26) – wrażliwe i otwarte.