Stosunki między państwami uległy pogorszeniu dopiero po dojściu nazistów do władzy w Niemczech.

Wzrost napięcia między państwami Po podpisaniu przez Polskę paktu o nieagresji z ZSRR w 1932 roku, oraz deklaracji o niestosowaniu przemocy z Niemcami w 1934 roku, sytuacja Litwy, pokładającej nadzieję na konflikt z udziałem Polski, stała się bardzo poważna. Od 1934 roku była co prawda członkiem Ententy Bałtyckiej, lecz sojusz ten nie popierał stanowiska Litwy wobec Kłajpedy, gdyż rządy w Rydze i Tallinnie problem ten, podobnie jak i sprawę Wilna, wyłączyły z porozumienia. Wtedy też w Kłajpedzie rozpoczęły się aresztowania członków ruchu faszystowskiego, posiadającego ponad połowę mandatów w Radzie Miejskiej i prawie wszystkie w Izbie Rolniczej (należy pamiętać, że w 1923 roku w okręgu żyło więcej Niemców, niż Litwinów), co znacząco wpłynęło na dalsze relacje niemiecko-litewskie. Intencje III Rzeszy wobec spornego terytorium stały się całkowicie jasne po wygłoszeniu przez Hitlera mowy 21 maja 1935 roku, w której stwierdził, że nie może zaproponować Litwie paktu o nieagresji, tak jak zrobił to w przypadku innych państw, z powodu prześladowania przez rząd w Kownie mniejszości niemieckiej.