W pierwszych latach działalność wioślarska WKW koncentrowała się na wycieczkach turystycznych.
W czasie pierwszej wojny światowej sportowa działalność klubu uległa ograniczeniu. Treningi na Wiśle nadal się odbywały, klub koncentrował się jednak na działalności charytatywnej na rzecz dzieci, walce z analfabetyzmem i propagowaniu higieny.
Okres dwudziestolecia międzywojennego Warszawski Klub Wioślarek wznowił intensywną działalność sportową od razu po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. W grudniu 1919 roku WKW, wraz z dwunastoma innymi polskimi klubami, założyło Polski Związek Towarzystw Wioślarskich. Finansowe kłopoty, ciągnące się od początku I wojny światowej, odbiły się jednak na stanie skromnej przystani oraz sprzętu wioślarskiego. Nową przystań klubową zdołano zbudować w roku 1925 – po uzyskaniu pomocy finansowej od Magistratu m. Warszawy. Na przystani znajdowały się: okazały budynek (mieszczący szatnię i mieszkanie przystaniowego), hangar na łodzie i pływalnia. Klub stopniowo zaczął też nabywać nowe łodzie.