Rumanowy. Żłobisty, s. 194, tom 18. Granaty, s. 311, tom 19. Główna grań Tatr. s. 209 Wszystkie tomy mają jednolity układ. Przy ich tworzeniu W. Cywiński kieruje się zasadami, które opisał w I tomie GiewontWładysław Cywiński, Giewont. Przewodnik szczegółowy, tom 1, Poronin, Wydawnictwo Górskie, 1994, .: w każdym tomie opisywane są doliny, szczyty, przełęcze, jeziora, potoki, jaskinie i wszystkie inne obiekty; w każdym tomie numeracja dróg i dróg wspinaczkowych rozpoczyna się na nowo; wszystkie obiekty i drogi wspinaczkowe opisywane są w kolejności od wschodu na zachód i zgodnie z ruchem wskazówek zegara; obiekty wybitne posiadają oddzielne rozdziały; kierunki podawane są zgodnie z kierunkiem przejścia (prawo, lewo, góra, dół), jeśli orograficznie, to uzupełnia się to uwagą, że kierunek jest podany orograficznie; stosowane są nazwy zgodne z wcześniej istniejącymi opisami. Dla wielu obiektów dotąd nienazwanych W. Cywiński tworzy nowe nazwy; trudności dróg wspinaczkowych podawane są według skali UEA (tatrzańskiej); czasy przejść podawane są dla przeciętnego turysty lub wspinacza, bez uwzględnienia przerw na odpoczynek; wysokości według ogólnie dostępnych map i przewodników; dane historyczne obejmują termin zdobycia szczytu, pierwsze przejście letnie i zimowe, autorzy przejścia, jego czas i stopień trudności.
Przypisy
Kategoria:Piśmiennictwo tatrzańskie Kategoria:Przewodniki turystyczne i wspinaczkowe