Saliny w Strunjanie powstały przez przekształcenie płycizn zatoki za pomocą grobli, kanałów i płytkich basenów. Stanowią część historycznego zespołu salin pirańskich, wymienionych pośrednio w dokumentach z 804 roku, a bezpośrednio w statutach miejskich Piranu z 1274 roku.

W 1358 roku w salinach pirańskich zaczęto stosować technikę produkcji wykorzystującą podłoże mikrobiologiczne zwane petola. Warstwa ta oddziela kryształy soli od mulistego dna basenów i ogranicza przenikanie do nich związków żelaza i manganu.

Po upadku Republiki Weneckiej w 1797 roku saliny znalazły się pod zarządem monarchii austriackiej, która w 1814 roku wprowadziła państwowy monopol handlu solą. Rozbudowano wówczas baseny krystalizacyjne i magazyny oraz zwiększono produkcję przeznaczoną na rynek monarchii habsburskiej.

W 1903 roku monarchia austro-węgierska wykupiła pola solne należące wcześniej do 19 miejscowych rodzin. Produkcja została scentralizowana, a tradycyjny rodzinny system pracy zastąpiono zarządzaniem państwowym i zatrudnianiem pracowników najemnych.

Po II wojnie światowej saliny znalazły się kolejno w Wolnym Terytorium Triestu i Jugosławii.