W sierpniu 1939 został zmobilizowany do samodzielnego batalionu sanitarnego Korpusu Ochrony Pogranicza. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił służbę w szpitalu polowym w Równem. Po agresji ZSRR na Polskę, nie chcąc zostawić rannych bez opieki, został wzięty do niewoli sowieckiej. Według stanu z kwietnia 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku, z którego wysłał do bliskich dwa listy. Między 15 a 17 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 029/1 poz. 56 nr akt 2418, z 13 kwietnia 1940Na liście wywózkowej Rosjanie wstawili błędną datę urodzenia - 1896. Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940 w lesie katyńskim przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943 pod numerem 1817 – dosł. opisany jako Latacz Antoni (raport dzienny z 13 maja 1943).