za każdy metr powyżej tej granicy będzie uzyskiwał dodatkowo 1,8 punktu na skoczni dużej i 1,2 punktu na obiekcie mamucim, zaś za każdy metr poniżej będzie odejmowane mu analogiczną liczbę punktów. Styl skoku i lądowania będzie podlegał ocenie przez pięciu sędziów wybranych przez FIS, którzy będą mogli przyznać maksymalnie po 20 punktów. Dwóch skrajnych not (najwyższej i najniższej) nie będzie wliczana do noty łącznej zawodnika. Ponadto wpływ na ocenę końcową skoczka będzie miał przelicznik za prędkość i kierunek wiatru oraz za ewentualną zmianę długości najazdu. Jeżeli zawodnik skakał z niższej belki startowej, będzie otrzymywał dodatkowe punkty, jeżeli skakał z wyższej – będzie miał odejmowane punkty. Dodatkowo jeżeli wiatr wiał z przodu skoczni, zawodnik będzie tracił punkty, gdyż dzięki temu będzie zyskiwał lepsze noszenie na nartach, zaś jeżeli wiatr wiał z tyłu skoczni, skoczkowi będzie przysługiwała odpowiednia bonifikata. + Współczynniki za siłę wiatru i belkę startowąMiejscowośćWspółczynnik belkiWspółczynnik wiatru przedniegoWspółczynnik wiatru tylnegoOslo ±7,24 pkt / m –9,90 pkt / m/s +11,99 pkt / m/sLillehammer ±7,56 pkt / m –9,90 pkt / m/s +11,99 pkt / m/sTrondheim ±7,56 pkt / m –10,80 pkt / m/s +13,07 pkt / m/sVikersund ±8,64 pkt / m –14,40 pkt / m/s +17,28 pkt / m/s