Historia Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona powstał w 1118 r. i miał za zadanie ochronę pielgrzymów zmierzających do Ziemi Świętej. W tym samym roku król Baldwin II podarował rycerzom fragment Wzgórza Świątynnego w Jerozolimie, a dzisiejszy meczet Al-Aksa stał się główną siedzibą nowo powstałego zakonu. Z wolnomularskiego punktu widzenia właśnie to wydarzenie łączy z rycerstwem dzisiejszą masonerię królewskiego sklepienia, do której musi przynależeć przyszły templariusz.

Współczesny zakon templariuszy ze średniowiecznymi obrońcami Ziemi Świętej łączy m.in. rytuał inwestytury, podczas którego kandydat bierze udział w symbolicznej pielgrzymce, podczas której przywdziewa habit mnicha-wojownika.

W Anglii Najstarsze wzmianki o wolnomularskich templariuszach znajdują się w sprawozdaniach z prac Kapituły Przyjaźni w Portsmouth z 1778 r., w której rycerską godność nadawano jako jeden z tzw. stopni doskonalenia. W 1791 r. utworzono Wielkie Konklawe, samodzielny zakon templariuszy pracujący pod młotkiem wielkiego mistrza Thomasa Dunckerley’a. W jego skład weszło siedem tzw. obozowisk, podstawowych jednostek administracyjnych templariuszy będących odpowiednikami loży w masonerii symbolicznej.

Od 1873 r.