Uważa się, że w Edynburgu około roku 1847 przyjęto do zakonu jednego profana.
Niemasoński okres w historii Wielkiego Przeoratu Szkocji trwał przez ok. 25 lat. Z tamtego okresu dzisiejszym rycerzom pozostały specyficznie dla szkockiego zakonu rytuały.mały|Miejsce spotkań masońskich templariuszy w dublińskim Freemasons' HallPoczątki masońskiego rycerstwa w Europie kontynentalnej sięgają 1751 r. Wtedy to baron Karl Gotthelf von Hund und Altengrotkau utworzył w Niemczech Zakon Ścisłej Obserwy Templariuszowskiej do którego należał m.in. król Stanisław August Poniatowski (pod imieniem zakonnym Salsinatus Eques a Corona vindicata). Rytuał zakonny miał pochodzić od przełożonych odtworzonego w Paryżu zakonu templariuszy kierowanego przez „nieznanych przełożonych”. Jednym z nich miał być pretendent do brytyjskiego tronu, książę Karol Edward Stuart.
Zakon upadł, gdy nie udało się dowieźć prawdziwości legend barona von Hund und Altengrotkau. Dał jednak początek dwóm organizacjom wolnomularskim o charakterze rycerskim i templariuszowskim – Rytowi Szwedzkiemu i Rytowi Szkockiemu Rektyfikowanemu.