Zaciągnął się do tworzących się oddziałów polskich na Kaukazie. Następnie trafił do I Korpusu Polskiego gen. Dowbor-Muśnickiego. Po rozwiązaniu Korpusu przedostał się do Lublina, gdzie brał udział w rozbrajaniu żołnierzy austriackich. Wstąpił do Wojska Polskiego i po zweryfikowaniu w stopniu podporucznika otrzymał przydział do 1 lubelskiego pułku piechoty (późniejszy 23 pp). Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 23 pułku piechoty. 23 lutego 1921 został zatwierdzony w stopniu porucznika z grupy „byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. Ukończył w 1922 Szkołę Podchorążych Piechoty. W 1923 był w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i lokatą 2351 (w 1924 lokata zmieniła się na 1391), służył w 23 pp w garnizonie Włodzimierz Wołyński. W 1927 ukończył Szkołę Podchorążych Saperów w Modlinie. W listopadzie 1927 został przeniesiony do 1 batalionu strzelców w Chojnicach, a w lutym następnego roku do 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie. Na początku 1931 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. W sierpniu 1931 został zatwierdzony na stanowisku adiutanta Komendy Placu Lublin.