uzyskał pełną profesurę Uniwersytetu Chicagowskiego, w 1984 przenosząc się ostatecznie z powrotem do wydziału statystyki Harvarda, gdzie pracuje do dziś – obecnie jako profesor emerytowany – i gdzie pełnił funkcję kierownika w latach 1985–1994 i 2000–2004.
Jest autorem kilkuset publikacji naukowych i kilkunastu książek, promotorem ponad 50 prac doktorskich, m.in. Andrew Gelmana, oraz redaktorem naczelnym np. Journal of the American Statistical Association. Do 2014 jego prace były cytowane ponad 250 tys. razy, co plasuje go wśród najczęściej przywoływanych autorów w świecie nauki.
Jego głównym obszarem badawczym jest statystyka stosowana w naukach społecznych, przede wszystkim zagadnienie wnioskowania przyczynowego. Przykłada w tym obszarze uwagę do znaczenia randomizacji w eksperymentach, i rozbudowuje wczesne dokonania Jerzego Spławy-Neymana. Jego wczesne prace o imputacji brakujących danych uznaje się także za pionierskie. Jest również popularyzatorem metod wnioskowania bayesowskiego w statystyce.