Izrail Iljicz Fisanowicz (ros. Израиль Ильич Фисанович, ur. 23 listopada 1914 w Jelizawietgradzie (obecnie Kropywnycki), zm. 27 lipca 1944 na Morzu Norweskim) – radziecki oficer marynarki wojennej, kapitan 2 rangi, Bohater Związku Radzieckiego (1942).
Życiorys mały|Cenotaf na Federal War Memorial Cemetery Był narodowości żydowskiej. Od 1922 mieszkał w Charkowie, gdzie skończył 7 klas szkoły średniej i szkołę uniwersytetu fabryczno-zawodowego, pracował w fabryce w Charkowie. Od 1932 służył w marynarce, w 1936 ukończył wojskową szkołę morską im. Frunzego, służył na pokładzie łodzi podwodnych Floty Bałtyckiej, od marca 1938 jako nawigator dywizjonu okrętów podwodnych. Od 1938 był oficerem Floty Północnej, w 1939 został członkiem WKP(b), 1939-1940 brał udział w wojnie z Finlandią, 7 lipca 1941 został dowódcą okrętu podwodnego. Od 18 sierpnia 1941 działał w Morzu Barentsa, do połowy grudnia 1941 wykonał 8 podwodnych misji bojowych, wykonując ataki torpedowe na trzy transporty wroga. Do lipca 1943 wykonał 18 podwodnych misji bojowych i wykonał 13 ataków torpedowych (używając 20 torped) i zatapiając, według oficjalnych danych, 8 transportów i okrętów wroga (potwierdzone informacje mówią o zatopieniu jednego niemieckiego okrętu 1 lutego 1943).