Polski obóz wojskowy w Santa Maria Capua Vetere – obóz wojskowy sformowany we Włoszech w 1918 roku, w ramach Armii Polskiej we Francji, z jeńców armii austro-węgierskiej i Armii Cesarstwa Niemieckiego narodowości polskiej.

Formowanie i zmiany organizacyjne Już od 1917 Polacy żyjący i działający we Włoszech usilnie zabiegali o zgodę władz włoskich na wydzielenie polskich żołnierzy spośród jeńców wojsk austro-węgierskich i skupienie ich w osobnych obozach. W tym też roku profesor Maciej Loret i Jan Zamorski założyli Komitet Polski w Rzymie, który miał na celu opiekę nad Polakami przebywającymi w obozach jenieckich na terenie Włoch. Wkrótce Komitet uzyskał zezwolenie na skupienie jeńców-Polaków w oddzielnych obozach. Na początku 1918 Polacy otrzymali niewielki, ale jeden z lepiej zorganizowanych obozów, w Santa Maria Capua Vetere .

Komendantem polskiego obozu wojskowego w Santa Maria Capua Vetere został kpt. Marian Dienstl-Dąbrowa. W tym samym rozkazie z 7 listopada 1918 napisał:

Formowanie jednostek wojskowych Jeszcze w listopadzie 1918 zorganizowany został 1 pułk strzelców im. gen. Jana Henryka Dąbrowskiego. W grudniu rozpoczęto organizację pułku strzelców im. Bartosza Głowackiego, a także 2 pułku strzelców im. Tadeusza Kościuszki.