Królewskie sklepienie jako stopień po raz pierwszy wspominane jest w 1753 r. w protokole z prac Loży Fredericksburg w Wirginii. Jednak Laurence Dermott, wielki sekretarz Dawnej Wielkiej Loży Anglii utrzymywał, że wyniesiono go do wspomnianego stopnia w Irlandii już 16 kwietnia 1746 r.
Część historyków uważa, że nowy stopień to naturalna konsekwencja rozwoju stopnia mistrza szkockiego, którego nazwę zmieniono w związku kłopotami, jakie brytyjskiej monarchii przysparzała ówcześnie szkocka dynastia Stuartów.
Stosunek do masonerii kapitularnej był jednym z najważniejszych punktów spornych między Dawną Wielką Lożą Anglii a Nowoczesną Wielką Lożą Anglii. Wspomniany już Leurence Dermott określił ją mianem „korzenia, serca i szpiku” wolnomularstwa, a także jego zwieńczeniem.mały|Miejsce spotkań mistrzów królewskiego sklepienia w dublińskim Freemasons' HallDawna Wielka Loża Anglii nadawała stopień mistrza królewskiego sklepienia w lożach symbolicznych, podczas gdy Nowoczesna Wielka Loża Anglii już w 1766 r.