Szpaki bramińskie są towarzyskie. W porównaniu do szpaków szarogłowych (S. malabarica) wykazują mniejsze przywiązanie do drzew. Żyją w parach lub grupach liczących od 4 do 7 osobników, jeśli pożywienie pojawia się obficie, łączą się w większe stada. Podobnie czynią w trakcie wspólnego odpoczynku. Chętnie dołączają się do szpaków szarogłowych i innych owoco- i nektarojadów, na przykład bilbili czerwonoplamych (Pycnonotus cafer). Żerując na pastwiskach łapią przepłoszone przez bydło owady wraz ze szpakami srokatymi (Gracupica contra), majnami szarymi (Acridotheres fuscus) i brunatnymi (Acridotheres tristis). Podążają także za pługiem podczas orki, korzystając z wydobytych z gleby bezkręgowców. Poruszają się typowo dla szpaków – żwawo i w wyprostowanej pozycji. Lot wydaje się wolniejszy i mniej zwinny niż u majn z rodzaju Acridotheres. Szpaki bramińskie wiele czasu w ciągu doby spędzają na odpoczynku na drzewach. Nie są płochliwe względem ludzi.