Najpierw pracował w Muzeum Rolnictwa w Szreniawie jako kierownik pracowni konserwatorskiej, następnie jako zastępca dyrektora ds. administracyjnych. W końcu, kiedy w 1972 roku w Poznaniu zapadła ostateczna decyzja o lokalizacji Parku Etnograficznego przy Muzeum Początków Państwa Polskiego na Lednicy, został przeniesiony na mocy porozumienia stron i objął stanowisko kustosza, realizując budowę Wielkopolskiego Parku Etnograficznego. Tego samego roku na zlecenie władz Wolsztyna, opracował założenia naukowo-programowe i organizacyjne Parku Etnograficznego z planem etapowym budowy skansenu. Konsekwencja było przeniesienie się Gólskiego do Wolsztyna na stanowisko kustosza w dziale etnograficznym Muzeum Regionalnego, w którym nadzorował i kierował budową Skansenu Budownictwa Ludowego Zachodniej Wielkopolski w 1976 roku, aż do 1991 roku. W tym czasie prowadził intensywne prace terenowe, prowadził również rozeznanie obiektów typowych dla muzeów skansenowskich (m.in. w 1978 roku dla projektowanego skansenu w Żerkowie). Przez cały czas wykonywał dokumentację inwentaryzacyjne i konserwatorskie obiektów dla muzeum w Wolsztynie, dla Wielkopolskiego Parku Etnograficznego na Lednicy, dla muzeów w Sieradzu i Kaliszu.