Po wojnie, w 1945, wznowiła działalność naukową jako pracownik Państwowego Instytutu Geologicznego w Krakowie, a w 1947 razem z całym instytutem przeniosła się do Warszawy. Założyła Pracownię Paleobotaniki, którą kierowała do 1962, kiedy to zrezygnowała ze stanowiska kierowniczego, aby poświęcić się tylko pracy naukowej. W 1970 otrzymała tytuł naukowy profesora zwyczajnego. Na emeryturę przeszła w 1976.
Od 1929 była członkinią Polskiego Towarzystwa Botanicznego. Drugą jej pasją, obok botaniki, było harcerstwo. W 1990 opublikowała książkę Harcerki 1911-1939, historia, program, wychowanie.
Pochowana została na Starych Powązkach (kwatera 241, rząd 1, miejsce 21).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy paleontolodzy Kategoria:Pracownicy Państwowego Instytutu Geologicznego Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1990 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie