Widywany też na pogorzeliskach i obszarach podmokłych.
thumb|Naturalny drzewostan z udziałem świerka, potencjalne siedlisko dzięcioła trójpalczastego w Puszczy Białowieskiej W Polsce za potencjalnie istotne dla gatunku uważa się następujące siedliska chronione dyrektywą siedliskową: kwaśne buczyny Luzulo-Fagenion, żyzne buczyny Dentario glandulose-Fagenion, Galio odorati-Fagenion, górskie bory świerkowe ze związku Piceion abietis, górski bór limbowo-świerkowy Pino cembrae-Piceetum, bory i lasy bagienne, łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe Salicetum albo-fragilis, Populetum albae, Alnenion glutinoso-incanae, olsy źródliskowe, jodłowy bór świętokrzyski Abietetum polonicum.
Okres lęgowy Gniazdo W samodzielnie wykutej dziupli, na wysokości 1–6 metrów nad ziemią (choć w Białowieskim Parku Narodowym na 10 m) w spróchniałym, martwym drewnie świerku (80%) o pierśnicy ponad 30 cm, osiki i olchy. Średnica otworu dziupli ok. 4–5 cm.
Jaja mały|Jaja z kolekcji muzealnej Jeden lęg w roku, 3–5 jaj składanych w pierwszej połowie maja w odstępach jednodniowych. Skorupa biała, gładka z połyskiem, lekko przezroczysta, o średnich wymiarach 24,5 × 18,5 mm.