W 1903 objęła stanowisko wiceprzewodniczącej Koła Artystek Polskich w Krakowie, w którego wystawie brała udział wcześniej w 1899.

Zajmowała się głównie malarstwem rodzajowym oraz studium portretu. W pierwszej dekadzie XX wieku zajmowała się rzeźbiarstwem; wykonywała niewielkie polichromie na drewnie ukazujące realistycznie postaci w strojach ludowych. Polichromiami nawiązywała do tradycji włoskiej szopki bożonarodzeniowej. W malarstwie również przedstawiała sceny ludowe, ponadto sceny z życia mieszkańców miasta. Detale ubiorów oraz regionalne obyczaje poznawała podczas licznych podróży po kraju – na Huculszczyznę, do Rabki i Nowego Sącza oraz w okolice Krakowa. Szczegółami figurek zwracała uwagę nabywców, których miała również w Wiedniu. Figurki prezentowane były w różnorodnych zestawieniach, na przykład jako „Wesele krakowskie” i „Wesele huculskie”. Prace Leony Bierkowskiej, podobnie jak i jej siostry, niemalże w całości zaginęły. Na początku stulecia siostry zajmowały pracownię na ul. Basztowej w Krakowie, ich losy po I wojnie światowej są nieznane.