Godziny pracy galerii w tym czasie zostały przez artystkę podzielone na sześć równych odcinków i w związku z tym odbywało się codziennie o godzinę i 50 minut później. Na kartach publiczność mogła umieszczać adnotacje dotyczące danego dnia. Wszystkie sytuacje były dokumentowane fotograficznie: moment odsłonięcia plakatu, wpisanie godziny na karcie z kalendarza oraz dwie wybrane sytuacje interakcji z udziałem artystki i publicznościElżbieta Kościelak, Maria Michałowska, Wrocław: Galeria Kościelak, 2014, s. 29–33..
Artystka była ściśle związana z wrocławskim kręgiem artystów inspirowanych przez teoretyka sztuki Jerzego Ludwińskiego, m.in. ze Jurkiewiczem, Wandą Gołkowską, Janem Chwałczykiem, Jerzym Rosołowiczem, a także neoawangardowymi artystami spoza Wrocławia m.in. Antonim Matuszewskim, Ludmiłą Popiel czy Jerzym Fedorowiczem oraz Richardem Demarco. Jak sama wspominała:...to nie idee i hasła konceptualne mnie w końcu zafascynowały – niektóre z nich były dla mnie zbyt skrajne i rygorystyczne. Najbardziej przyciągającym i fascynującym elementem tego kręgu sztuki byli sami twórcy i teoretycy – znane wybitne osobowości [...] i ta niepowtarzalna atmosfera żarliwych dyskusji i artystycznych sporów, którą wspólnie tworzyli.