Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami w składzie 9 Armii Frontu Południowego, w grudniu 1941 został szefem sztabu samodzielnego korpusu kawalerii w 57 Armii Frontu Południowego, od 5 do 18 grudnia 1941 pełnił obowiązki jego dowódcy, od marca do października 1942 dowodził 81 Brygadą Piechoty Morskiej w 56 Armii Frontu Południowego. W październiku 1942 objął dowództwo 31 Dywizji Piechoty 17 Armii Frontu Zakaukaskiego i potem Północno-Kaukaskiego, biorąc udział w walkach nad Dnieprem, w Donbasie, w rejonie Rostowa, na Północnym Kaukazie i w Noworosyjsku, na Kubaniu i w Krasnodarze. W 1942 został członkiem WKP(b). W kwietniu 1943 wraz z dywizją został włączony w skład 46 Armii Frontu Stepowego, wkrótce potem Frontu Południowo-Zachodniego i 3 Ukraińskiego (28 kwietnia 1943 awansował na generała majora), w grudniu 1943 został ciężko ranny. W lutym 1944 wrócił na front jako dowódca dywizji, w składzie 52 Armii 2 Frontu Ukraińskiego uczestniczył w operacji humańsko-botoszańskiej, od maja 1944 do końca wojny dowodził 49 Dywizją Piechoty 33 Armii kolejno na 2, 3 i 1 Froncie Białoruskim. Brał udział w operacji białoruskiej, wiślańsko-odrzańskiej i berlińskiej, w styczniu 1945 umiejętnie zorganizował przełamywanie obrony przeciwnika w rejonie wsi Rudki na przyczółku puławskim.