W lipcu 1945 r. Rywka Lipszyc została przeniesiona z nowego szpitala ratunkowego Bergen-Belsen dla wyswobodzonych, poprzez obóz przejściowy w Lubece, do szpitala w Niendorf w Niemczech. Umieszczano tam tych, którzy byli zbyt chorzy na dalszą ewakuację. Ostatnim dokumentem z jej nazwiskiem znalezionym przez International Tracing Service (Międzynarodowa Służba Śledcza) była karta rejestracyjna z 10 września 1945 r. Nie znaleziono świadectwa śmierci Rywki, chociaż według zeznań Miny Boier z 1955 r. (Minia z Dziennika Rywki), zmarła ona tego dnia, mając 16 lat.
Chana zmarła na tyfus, natomiast Mina i Estera zostały przetransportowane na leczenie do Szwecji.
Dziennik Dziennik Rywki zawiera 112 stron (56 kartek zeszytu szkolnego w kratkę) w języku polskim, zapiski wprowadzane były między 3 października 1943 a 12 kwietnia 1944 Do pisania pamiętnika zachęciła ją osiem lat starsza koleżanka, Surcia. Dziewczynka opisywała swoje koleżanki, rodzinę, bardzo przestrzegane religijne obrzędy, trud życia w getcie (dźwiganie węgla w przemoczonych butach, głód), nadzieję na koniec wojny i zamieszkanie w Palestynie.