Od 1960 pracował w Katedrze Historii Filozofii UAM (asystent). Od 1961 do 1964 uczestniczył w seminariach prof. Stefana Morawskiego na Uniwersytecie Warszawskim. Doktoryzował się w 1965 (praca Poglądy estetyczne Stanisława Ossowskiego – promotor prof. Zdzisław Kępiński), a habilitował w 1969 (praca Filozofia nauk społecznych w ujęciu krusińszczyków). W 1969 został docentem Instytucie Filozofii UAM. W 1976 nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1982 - profesora zwyczajnego. Od 1970 do 1975 był kierownikiem Zakładu Aksjologii Ogólnej UAM (potem Zakład Historii Marksizmu). Prowadził seminaria naukowe z zakresu aksjologii ogólnej oraz historii myśli socjalistycznej i marksistowskiej. Odbywał staże naukowe w Wiedniu, Berlinie i Frankfurcie nad Menem. W 1975 powierzono mu organizację Wydziału Nauk Społecznych UAM (do 1981 był jego dziekanem). Od 1977 do 1981 kierował też Instytutem Filozofii UAM. W latach 1989–1990 przebywał na kontrakcie naukowym w Instytucie Filozofii Akademii Nauk ZSRR w Moskwie i wykładał na Uniwersytecie Łomonosowa. Brał udział w Światowym Kongresie Filozoficznym w Warnie i Düsseldorfie.