Winterem.

Praca Była wielokrotnie związana z Brookings Institution, zaczynając tam pracę w 1957–66, i powracając w przerwach od stanowisk publicznych w latach 1969–1975 (już z honorowym tytułem Senior Fellow), 1983–93 i od 1999 do 2019. Od ukończenia studiów nauczała również okazjonalnie na Harvardzie, The New School i George Mason University, jako kobieta długo nie zdobywając nigdzie oficjalnej posady akademickiej. Między 1968–1969 obejmowała z nadania prezydenta Lyndona B. Johnsona sekretariat planowania i ewaluacji w Departamencie Zdrowia, Oświaty i Opieki Społecznej. Wypracowała tam systematyczne procedury ustalania i ewaluacji budżetów. W 1973 przyjęto ją do grona Amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk.

W latach 1975–1983 była pierwszą dyrektorką nowo powstałego Kongresowego Biura Budżetowego, walcząc z powodzeniem o ukształtowanie tej instytucji jako wysoce niezależnego eksperckiego ciała doradczego. Zapisała się w tym czasie dokonywanym z oficjalnego urzędu studzeniem optymizmu i krytyką polityki gospodarczej urzędujących prezydentów, Jimmy’ego Cartera, i tzw. reaganomiki Ronalda Reagana. W 1983 uhonorowano ją stypendium MacArthur Fellowship. Była pierwszą kobietą w roli przewodniczącej Amerykańskiego Towarzystwa Ekonomicznego (1986). Według jej relacji, w latach 1950–1970.