thumb|240px|Pawilon ceremonii herbacianych thumb|240px|Pawilon należący obecnie do Tokyo Metropolitan Teien Art Museum (w przeszłości własność arystokacji) – japońska ceremonia parzenia sproszkowanej, zielonej herbaty (matcha). Inaczej: sztuka ceremonialnego przyrządzania herbaty. Ceremonia ma podniosły, uroczysty charakter.
Częściowo synonimicznie używa się również słów: chadō lub (pierwotnie) , co tłumaczy się jako „droga herbaty”, podobnie jak w słowach: kendō („droga miecza”, czyli sztuka posługiwania się mieczem), kadō („droga kwiatów”, to inna nazwa ikebany, sztuki układania kwiatów), czy shodō („droga pisma”, czyli sztuka kaligrafii).
Historia thumb|240px|Matcha i wagashi thumb|240px|Wagashi do ceremonii, zielone na zewnątrz z pastą z czerwonej fasoli (anko) w środku Krzew herbaty pochodzi prawdopodobnie z górskich regionów południowej Azji, skąd dotarł do Chin, gdzie początkowo traktowano ją jako lekarstwo. Za panowania dynastii Tang (618–907) zieloną herbatę pito dla jej smaku. Liście były prasowane w kostki. Dodawano imbir i sól. Natomiast w okresie dynastii Song (960–1279) liście podgrzewano na parze, suszono i ubijano na proszek.