Marqués de la Victoria – hiszpańska kanonierka torpedowa z końca XIX wieku, jedna z trzech zbudowanych jednostek typu María de Molina. Okręt został zwodowany 4 lutego 1897 roku w stoczni w Ferrol i wszedł w skład hiszpańskiej marynarki wojennej w 1900 roku. Jednostka została wycofana ze służby w 1926 roku.
Projekt i budowa „Marqués de la Victoria” został zamówiony i zbudowany w krajowej stoczni w Ferrol. Jednostka posiadała dwa kominy. Stępkę okrętu położono w 1894 roku, a zwodowany został 4 lutego 1897 roku.
Dane taktyczno-techniczne Okręt był kanonierką torpedową o długości między pionami 71,62 metra, szerokości 7,98 metra i zanurzeniu 2,7 metra (maksymalnie 3,04 metra). Wyporność normalna wynosiła 830 ton. Siłownię jednostki stanowiły dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej nominalnej mocy 2500 KM (3500 KM po przeciążeniu), do których parę dostarczały cztery kotły lokomotywowe. Prędkość maksymalna napędzanego dwiema śrubami okrętu wynosiła 17 węzłów przy mocy nominalnej i 19,5 węzła po przeciążeniu maszyn. Okręt zabierał standardowo zapas 120 ton węgla, co zapewniało zasięg wynoszący 2000 Mm przy prędkości 10 węzłów.