ich wyższy status społeczny, jeszcze bardziej niż różnica w obrzędach religijnych, znalazł swe odzwierciedlenie w dwóch miejscach kultu różniących się architektonicznie od tych, które wzniesiono na terenie Nowego Getta (Ghetto Nuovo). Obie synagogi sefardyjskie są monumentalnymi budynkami mogącymi pomieścić w swoich wystawnych wnętrzach co najmniej sto osób.
Synagoga Lewantyńska w latach 60. XVII wieku znajdowała się w złym stanie technicznym i groziła zawaleniem. Zdecydowano więc o jej rozebraniu do fundamentów i zbudowaniu nowego, większego obiektu. Prace budowlane rozpoczęły się w 1683 roku, a dobiegły końca w 1712 roku. Synagoga Lewantyńska była pierwszą synagogą w Wenecji zbudowaną specjalnie dla potrzeb kultu. Podobnie jak w Synagodze Hiszpańskiej odbywają się w niej regularnie nabożeństwa.
Podczas akcji konserwatorskiej Save Venice Inc., która rozpoczęła się w latach 70. XX w., zrealizowano szereg działań, w tym: wzmocnienie konstrukcji budynku, położenie nowych tynków na zewnątrz, remont dachu, instalacja systemu grzewczego, renowacja drewnianych rzeźb, wymiana paneli z adamaszku w holu głównym i renowacja Scuoli Luzzatto.