Dwudziestolecie międzywojenne to okres największego rozwoju klubu i największych jego sukcesów. W pierwszych latach po wojnie znacząco wzrosła liczba członków – w roku 1925 było ich 349, co czyniło z KW 04 największy wioślarski klub ówczesnego Poznania i trzeci klub w PolsceWioślarz Polski, 1925 Nr 1, s. 24, Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2019-03-18]. Towarzyszyła temu znaczna rozbudowa przystani i zakup licznych, wysokiej klasy łodzi wyczynowych. Na przystani wybudowano zimowy basen wioślarski (pierwszy w Polsce), co pozwoliło na całoroczny specjalistyczny trening. KW 04 jako pierwszy klub w kraju zatrudnił też, w 1923 roku, zawodowego trenera. Działania te szybko przyniosły efekty sportowe, a klub na okres pięciu lat (od 1929 do 1932) zdominował krajową scenę wioślarską. Towarzyszyły temu sukcesy na arenie międzynarodowej – w tym złoty medal zawodników klubu na mistrzostwach Europy i medal na igrzyskach olimpijskich.

Nastawienie się klubu na sport wyczynowy doprowadziło w połowie lat 30. do zaniedbania pracy z młodszymi zawodnikami. Wyniki sportowe pogorszyły się w związku z tym znacząco po roku 1935. Połączone było to z poważnym kryzysem finansowym KW 04. Działania Zarządu przyniosły poprawę dopiero w 1939.