Gisbert ucieka się do akademickiego puryzmu; rysunek jest dokładny, a kompozycja prosta, choć uważnie przestudiowana. Przedstawiona scena rozgrywa się na plaży San Andrés w Maladze, o czym świadczy widoczny w tle kościół Nuestra Señora del Carmen, który posłużył za więzienie dla pojmanych powstańców. Więźniowie, którzy mają zostać straceni, stoją w szeregu ze związanymi rękoma, czekając na egzekucję. Generał Torrijos stoi wyprostowany, trzymany za ręce przez dwóch towarzyszy: ubranego w jasnoszary płaszcz Manuela Floresa Calderóna i starszego Francisca Fernándeza Golfína, byłego ministra wojny, któremu zakonnik zasłania oczy opaską. Na prawo od Floresa Calderóna stoją: pułkownik Juan López-Pinto y Berizo, angielski oficer Robert Boyd i Francisco de Borja Pardio, dwaj ostatni ze spuszczonymi oczami. Zakonnicy zasłaniają oczy tym, którzy o to proszą, podczas gdy jeden z nich czyta na głos religijny tekst. Na pierwszym planie widoczne są zwłoki rozstrzelanych mężczyzn, jest to przedstawienie wyraźnie inspirowane malarstwem Francisca Goi. Niektóre ciała częściowo znajdują się poza kadrem, co wskazuje na wpływ fotografii. W tle widać żołnierzy, którzy czekają na rozkaz kontynuowania egzekucji. Malarz przedstawia różne emocje i stany ducha mężczyzn, którzy za chwilę mają zginąć.