Termin „język ogólny” na gruncie polskim wprowadził Zenon Klemensiewicz, z czasem zaczął on wypierać starsze określenie „język literacki”. Klemensiewicz proponował stosowanie nazwy „język literacki” na oznaczenie pisanej formy języka ogólnego, a nazwy „dialekt kulturalny” na określenie formy ustnej; rozróżnienie to jednak się nie przyjęło. Inną nieprzyjętą propozycją stało się określenie „wspólny”.
W języku niemieckim występują terminy i , a w języku francuskim mówi się o . Podobnie w języku rosyjskim spotyka się analogiczny termin – (obszczenacyonalnyj jazyk). W języku fińskim termin („język ogólny”) również określa język standardowy. Na gruncie indonezyjskim używa się sformułowania . W Japonii przyjęły się bliskoznaczne określenia: kyōtsūgo (, „język ogólny, wspólny”) i hyōjungo (, „język standardowy”); oba terminy często funkcjonują wymiennie, przy czym pierwotnie nazwę kyōtsūgo nadano odmianie japońskiego z Shirakawy (prefektura Fukushima), jedynie zbliżonej do języka standardowego, ale niebędącej też dialektem tradycyjnym.
Inne znaczenia W piśmiennictwie językoznawczym można również spotkać dwa alternatywne rozumienia terminu „język ogólny”: