Według projektu wyporność normalna miała wynosić 4023 tony, pełna bojowa miała wynosić 4850 ton.
Oba projekty miały być napędzane dwoma zespołami turbin parowych typu Marine, z których każdy napędzał trójłopatową śrubę o średnicy 3,5 m. FK 1 miał być wyposażony w pięć opalanych paliwem płynnym kotłów typu Marine, podczas gdy FK 1a miał mieć ich ulepszoną wersję. Napęd FK 1 miał mieć moc 48 000 shp, co miało pozwalać na osiągnięcie prędkości 32 węzłów. Ulepszone turbiny na FK 1a miały mieć moc 52 000 shp, co miało dawać 33 węzły. Projekt zakładał, że okręty będą miały zapas odpowiednio 1000 i 1150 ton paliwa płynnego, co dawało zasięg 2800 mil morskich przy prędkości 17 węzłów. Oba projekty miały być wyposażone w trzy generatory dieslowskie, które miały moc 300 kW przy napięciu 220 woltów. Sterowanie odbywało się za pomocą jednego steru.