Od 1827 był naczelnikiem Oddziału Kopalń i zajmował się poszukiwaniem soli kamiennej. W 1831 pracował w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, gdzie Ministrem Prezydującym był Franciszek Ksawery Drucki-Lubecki, w wydziale górnictwa krajowego był radcą górniczym – naczelnikiem oddziału hut. W latach 1818–1823 mieszkał z rodziną w Kielcach.
Był projektantem największych na świecie tężni solankowych w Ciechocinku wraz z kompleksem budynków warzelni soli. W dniu 23 września 1823 roku Johann Jacob Graff i Konstanty Leon Wolicki złożyli Lubeckiemu raport o postępie robót doświadczalnych przy pogłębianiu źródeł słonych w Ciechocinku. W dniu 12 czerwca 1824 roku reskryptem Lubeckiego, zgodnie z odezwą Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji z dnia 26 kwietnia 1824 roku, przedstawione zostały radcy górniczemu Graffowi obowiązki wynikające z budowy zakładu warzelnianego w Ciechocinku, a następnie warzenia tam soli. Zostały one następnie zatwierdzone pismem Xięcia Namiestnika Królewskiego z dnia 27 grudnia 1824 roku do Ministra Prezydującego w Komisji Rządowej Przychodu i Skarbu. Roboty budowlane pod nadzorem Graffa rozpoczęto 4 lipca 1824 roku, wykorzystując jego wcześniejsze opracowania i projekty, które pochodziły z 1816 roku.