W 1930 jako oficer rezerwy został przeniesiony do pospolitego ruszenia, i jednocześnie przeniesiony z kadry 8 batalionu sanitarnego do 4 batalionu sanitarnego. W 1934 należał do kadry zapasowej 4 Szpitala Okręgowego i podlegał pod PKU Łódź-Miasto II. Zmobilizowany w sierpniu 1939, wyjechał na wschód, organizować polowe szpitale zakaźne. Podczas kampanii wrześniowej wzięty do niewoli przez Sowietów. Według stanu z 4, 21, i 26 grudnia 1939 oraz 13 lutego 1940 i 09 marca 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. Jego nazwisko figuruje na liście przesłanej z UPW do komendantury obozu w Kozielsku, wśród 26 innych oficerów, z których aktami chciał się zapoznać Wydział II UPW. Prowadził wykłady dla jeńców z zakresu swojej wiedzy i działalności, w Archiwum Robla (pakiet 01458-03, 04) znajduje się notatnik por rez. Bronisława Wajsa, w którym zapisany jest tytuł wykładu Mogilnickiego - „O uśmiech dziecka”. Między 19 a 21 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 036/4 poz 30, nr akt 18907 z 16.04.1940. Został zamordowany między 20 a 22 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, wpis w dzienniku ekshumacji z dnia 30.04.1943, nr 754.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Tadeusz Mogilnicki · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.