W październiku 1931 roku wzięła udział w wystawie krakowskich artystek w Gmachu Towarzystwa Rolniczego wraz z 21 innymi artystkami, w tym Marią Niedzielską i Mają BerezowskąKronika artystyczna/Kraków, „Sztuki Piękne” R. VII, 1931 nr 11, s. 411.. W styczniu 1934 roku wystawiła swoje cztery rzeźby na wystawie zbiorowej w Pałacu Sztuki. Była jedyną kobietą biorącą udział w wystawie (zdjęcie z wystawy obok)Kronika artystyczna/Kraków, „Sztuki Piękne” R. X, 1934 nr 3, s. 114..

Jej ulubionym tematem były akty kobiece oraz portrety. Głównym materiałem, który używała, był gips; rzadziej drewno. Marzyła o rzeźbieniu w marmurze, ale było to niemożliwe ze względów finansowych. Rysowała ołówkiem, kredkami, sangwiną i piórem. Początkowo posługiwała się realizmem, z czasem coraz bardziej syntetyzowała swoje rzeźby. Rzadko kiedy była zadowolona z efektów.

Została pochowana na Nowym Cmentarzu Podgórskim w KrakowieKwatera Il A, rząd wsch., miejsce 18..

Po śmierci, jej siostra Olga przekazała do Muzeum Narodowego im. Szeptyckiego jej prace rzeźbiarskie, ok. 150 szkiców, a także autobiografię.

Prace w zbiorach Ukraińskie Muzeum Narodowe we Lwowie (m.in. rzeźba Macierzyństwo, ok. 1930) Lwowska Galeria Sztuki

Przypisy