Władysław Turowski (ur. 10 listopada 1894 w Chełmnie, zm. po 1932) – porucznik pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 10 listopada 1894 w Chełmnie, w rodzinie Pawła i Zofii z Sobańskich. Maturę zdał w Kijowie, następnie rozpoczął studia w Wyższej Szkole Technicznej Dróg i Komunikacji w Petersburgu. W latach 1915–1916 uczęszczał do Szkoły Lotniczej w Moskwie, następnie kontynuował naukę we Francji w szkołach w Avord oraz Pau.
W 1918 r. zgłosił się ochotniczo do formacji lotniczych powstających przy Armii Hallera. Kontynuował naukę w Pau, po jej ukończeniu otrzymał przydział do 582 eskadry Salmsonów. W maju 1919 roku przybył z eskadrą do Polski. Po zmianie przydziału na 162. eskadrę SPAD-ów trafił na front litewsko-białoruski, w rejon Borysowa.
Brał udział w walkach powietrznych, zwalczaniu balonów obserwacyjnych wroga oraz atakowaniu celów naziemnych. Zniszczył jeden balon obserwacyjny w rejonie Prijamino. 27 maja 1920 r. w czasie walki powietrznej jego samolot został uszkodzony, podczas przymusowego lądowania w przygodnym terenie został ranny. W czasie walk Władysław Turowski wykonał łączne 32 loty bojowe.