Emil Roman Łazoryk (ur. 9 sierpnia 1897 w RohatyniePolski Słownik Biograficzny, tom XVIII, str. 295-296, Wyd. Polska Akademia Nauk, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1973, zm. 14 lutego 1945 w Krasnodonie) – polski budowniczy dróg i mostów, architekt, wykładowca akademicki.
Życiorys Syn Jana (1862-1906, sędziego Sądu Powiatowego w Stanisławowie) i Zofii z ZawirskichWielka Genealogia Minakowskiego i Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego. Naukę w zakresie podstawowym oraz średnim rozpoczął w szkołach w Stanisławowie a następnie we Lwowie uczęszczając tutaj do C. K. II Szkoły Realnej, gdzie złożył egzamin dojrzałości z odznaczeniem (tutaj jako Emilian – str. 89) w 1914 rhttp://pbc.up.krakow.pl/Content/5893/PDF/Spr_Dyr2SzkRealnej_191314_Spr144.pdf.
W tym samym roku rozpoczął studia w Wiedniu na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej w Politechnice Wiedeńskiej przenosząc się w 1916 na Politechnikę Lwowską. Równocześnie rozpoczął wtedy pracę jako technik pomiarowy w Kierownictwie Regulacji Sanu w Przemyślu a następnie jako technik budowlany w Centralnym Krajowym Towarzystwie Budowlanym przy odbudowie Gorlic. W 1917 r. został powołany do służby wojskowej w stopniu plutonowego w 19 p. obrony krajowej a 1 listopada 1918 przeszedł jako ochotnik do Wojska Polskiego – do 1 p.