Henryk Jastrzębski, Zbych (ur. 17 listopada 1917 w Chomentowie, zm. 13 kwietnia 1948 w Białymstoku) – polski żołnierz konspiracji niepodległościowej, porucznik. Służył w ZWZ – AK, a od 1943 roku w Narodowych Siłach Zbrojnych. Po wojnie członek antykomunistycznego podziemia. Aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa 3 kwietnia 1948 roku.

Życiorys Młodość i początki działalności konspiracyjnej Henryk Jastrzębski urodził się 17 listopada 1917 roku w Chomentowie (gm. Śniadowo, powiat łomżyński) w rodzinie zamożnych rolników wywodzących się z drobnej szlachty. Służył wraz z bratem Janem w konspiracji, zaczynając od ZWZ – AK. W 1943 roku przeszedł do Narodowych Sił Zbrojnych. Po zakończeniu wojny dowodził oddziałem Pogotowia Akcji Specjalnej. Przeprowadził wiele akcji, które zakończyły się sukcesem: rozbroił 15 żołnierzy Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego na stacji kolejowej w Żyźniewie w styczniu 1946 oraz rozbił 60-osobowy oddział Urzędu Bezpieczeństwa w bitwie pod Uśnikiem 18 lutego tego samego roku.