w stanie wilgotnym rdzawe i półprzezroczyście prążkowane, po wyschnięciu blaknące, gliniaste lub brudnożółte i nieprzeźroczyste. Blaszki Szeroko przyrośnięto-zbiegające, rzadkie do gęstych, umiarkowanie szerokie (przy trzonie o szerokości 3–6 mm), cynamonowobrązowe, ciemniejące z wiekiem, Krawędzie równe i blade. Trzon Wysokość 55–150 mm, grubość 2–4 mm, cylindryczny, kruchy, często falisty, w kolorze kapelusza lub ciemniejszy, kasztanowobrązowy, często ciemniejszy u podstawy, w pobliżu wierzchołka zwykle ochrowobrązowy, podstawa biaława i watowata, wierzchołek oprószony, dolna połowa z rozproszonymi włókienkami lub plamami resztek osłony, czasami z białawą pierścieniową strefą. Miąższ Cienki i kruchy, w kolorze powierzchni lub nieco bledszy. Smak i zapach niewyraźny. Cechy mikroskopowe Zarodniki 12,5–16(–18) × 8–10,5 μm, w KOH brązowawe, w widoku z przodu jajowate, w widoku z boku eliptyczne lub z linią brzuszną lekko spłaszczoną, niektóre z lekkim wgłębieniem nad hilum, z wyraźną wierzchołkową porą rostkową widoczną w oleju, sporadycznie zarodniki z porą boczną. Podstawki 28–35 × 7–11 μm, 4-zarodnikowe, ale zdarzają się 2-zarodnikowe, lekko wystające podczas sporulacji. Pleurocystyd brak.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Hełmówka białopierścieniowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.