Świątynia jest orientowana, wybudowano ją w stylu klasycyzującym. Została wzniesiona z kamienia i cegły jako posiadająca jedną nawę. Świątynia posiada dach dwuspadowy, nakryty blachą, na nim jest umieszczona czworokątna sygnaturka nakryta dachem hełmowym i zwieńczona krzyżem. Nad głównym wejściem znajduje się rozeta, a nad nią jest umieszczona wnęka z figurą Matki Boskiej. W 1901 roku została założona posadzka terakotowa, natomiast wnętrze zostało pomalowane przez artystę Kopińskiego. Zostały wprawione żelazne okna, świątynia otrzymała ambonę, chrzcielnicę i dzwony. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Boskiej (hodegetria) zasłaniany przez obraz Ukrzyżowania. W zwieńczeniu znajduje się wizerunek św. Doroty – patronki budowli. Po lewej stronie głównego ołtarza jest umieszczony ołtarz św. Rocha z obrazem Józefa, a w prawym ołtarzu znajdują się obrazy Przemienienia Pańskiego i św. Antoniego. Organy neoklasycystyczne pochodzą z 1934 roku i zostały wykonane w warsztacie Zygmunta Kamińskiego. W 1915 roku wojska austriackie zniszczyły wieżę świątyni, która nigdy nie została odbudowana.