Tafefobia – lęk przed pogrzebaniem żywcem. Obawy te były szczególnie silne na przełomie XVII i XVIII oraz w pierwszej połowie XIX w.

Strach przed pogrzebaniem za życia potęgowały mrożące krew w żyłach doniesienia o ekshumacjach i przypadkach przedwczesnych pogrzebów, a także popularna w ówczesnym czasie literatura grozy. Osoby cierpiące na tafefobię pozostawiały w testamentach dyspozycję o tym, jak należy postępować z ich ciałem po śmierci, aby mieć zupełną pewność, że nie żyją.

Historia thumb|240px|Projekt trumny ratunkowej Wojciecha Kwiatkowskiego Tafefobia u wielu ludzi pojawiała się ze względu na brak całkowitego zaufania do służb medycznych. Osoby te uważały, że lekarzom zdarza się wystawiać błędne diagnozy odnośnie do zgonów ze względu na nieprzewidywalność natury ludzkiej oraz fakt, że medycyna bywa skomplikowana. Mylono śmierć ze stanem śpiączki, letargiem, katatonią lub omdleniem. Nie dziwi zatem rozpowszechniony dawniej w naszej strefie klimatycznej zwyczaj dwu lub trzydniowego czuwania przy zmarłym, jako jeden ze sposobów upewnienia się, czy człowiek nadal żyje. Do przypadków pogrzebania żywcem dochodziło najczęściej podczas epidemii, wojen i masowych egzekucji, kiedy to zmarłych chowano w pośpiechu, nie czekając na potwierdzenie zgonu.