Narzędzia diagnostyczne

Ze względu na brak formalnych kryteriów diagnostycznych nomofobię bada się przede wszystkim przy pomocy kwestionariuszy samoopisowych. Najczęściej stosowanym narzędziem jest Nomophobia Questionnaire (NMP-Q), opracowany przez C. Yildirima i A.-P. Correia. Składa się on z 20 stwierdzeń ocenianych na pięciostopniowej skali, opisujących cztery wymiary nomofobii: lęk przed niemożnością komunikowania się, lęk przed utratą „bycia w kontakcie” (łączności społecznej), lęk przed brakiem dostępu do informacji, dyskomfort związany z utratą wygody oferowanej przez smartfon.

Kwestionariusz NMP-Q został przetłumaczony i zwalidowany w wielu wersjach językowych (m.in. hiszpańskiej, włoskiej, portugalskiej, tureckiej, arabskiej, polskiej), co umożliwiło porównania międzykulturowe.

W praktyce badawczej stosuje się różne punkty odcięcia, pozwalające wyróżnić brak, umiarkowany oraz ciężki poziom nomofobii, jednak brak jest powszechnie przyjętych standardów diagnostycznych.

Rozpowszechnienie