Życie po Bauhausie Tomljenović wyjechała z Dessau do Berlina, gdzie zajęła się projektowaniem plakatów; współpracowała także jako scenograf z dadaistycznym artystą Johnem Heartfieldem w teatrze reżysera Erwina Piscatora, który podzielał jej komunistyczne poglądy. W 1931 roku Tomljenović przeniosła się do Paryża, by studiować literaturę na Sorbonie, choć prawdopodobnie był to jedynie pretekst dla przeprowadzki, której prawdziwym celem było dołączenie do Kominternu. Po roku przeprowadziła się do Pragi i poślubiła Alfreda Mellera, właściciela firmy reklamowej ROTA; wspólnie stworzyli kinetyczne wystawy sklepowe, które wykorzystywały nie tylko ruch, ale i światło. Uprawiała także sport i uczestniczyła w mistrzostwach Europy w czeskiej piłce ręcznej. Po śmierci Mellera w 1935 roku, Tomljenović-Meller wróciła do Zagrzebia, a następnie przeniosła się do Belgradu, gdzie uczyła projektowania plakatów na uczelniach dla kobiet. W 1938 roku wróciła do Zagrzebia, gdzie zaczęła uczyć w Trzecim Państwowym Liceum dla Kobiet. Pracowała jako nauczyciel aż do przejścia na emeryturę w 1962 roku, z wyłączeniem okresu II wojny światowej.