Bożena Julia Raszeja-Wanic (ur. 8 sierpnia 1927 w PoznaniuKto jest kim w polskiej medycynie. Informator biograficzny (zespół Lidia Becela i inni), Warszawa 1987, s. 551., zm. 17 marca 2019 tamże) – polska lekarka, specjalistka chorób wewnętrznych, znawczyni hipertensjologii, prof. dr hab. nauk medycznych.
Życiorys Była córką Stanisławy Deniszczuk i Franciszka Raszei (1896–1942).
W okresie okupacji ukończyła w Warszawie w trybie tajnego nauczania szkołę średnią. Wówczas dotknęła ją śmierć ojca, wybitnego ortopedy, który został zamordowany w getcie. Była uczestniczką Powstania warszawskiego. Świadectwo dojrzałości uzyskała już po wojnie w 1945 r. w liceum im. gen. Zamoyskiej. W 1954 r. ukończyła studia na Akademii Medycznej w Poznaniu (wcześniej Wydział Lekarski Uniwersytetu Poznańskiego), z uczelnią związała się zawodowo jeszcze w czasie studiów pracując jako wolontariusz w Zakładzie Anatomii Prawidłowej, a następnie jako młodszy asystent w Zakładzie Histologii i Embriologii. Doktorat uzyskała w 1959, habilitowała się w 1969, od 1978 była profesorem nadzwyczajnym, a w 1992 r. otrzymała tytuł profesora zwyczajnego. Od 1970 r. zajmowała stanowisko Kierownika Kliniki Chorób Wewnętrznych Instytutu Chorób Wewnętrznych Szpitala Przemienienia Pańskiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu.