W wieku 14 lat zakochała się w rzymskokatolickim polskim hrabim Peterze Dönhoffie. Nie był nią zainteresowany. Rozczarowana opuściła Utrecht na 18 miesięcy. Kiedy stała się starsza, w jej życiu różni zalotnicy pojawiali się tylko po to, by zostać odrzuconymi, ponieważ obiecali ją odwiedzić, ale nie zrobili tego, lub wycofali się z dalszej walki o jej rękę i serce, ponieważ była lepsza. Widziała małżeństwo jako sposób na zdobycie wolności, ale chciała także wyjść za mąż z miłości.
Specjalnie zaproszona przez Annę Polksleffen Drake i jej męża generała porucznika George’a Eliotta do odwiedzenia ich londyńskiego domu przy Curzon Street w Mayfair Isabel przybyła łodzią z Hellevoetsluis do Harwich 7 listopada 1766 w towarzystwie swojego brata Ditie, jej służącej Doortje i jej kamerdynera Vitela.
W końcu w 1771 roku wyszła za mąż za Charles’a-Emmanuela de Charrière de Penthaz’a (1735–1808), byłego prywatnego nauczyciela jej brata Willema René za granicą w latach 1763–1766. Następnie została znana jako Isabelle de Charrière. Osiedlili się w majątku Le Pontet w Colombier (w pobliżu Neuchâtel), kupionemu przez jego dziadka Béata Louisa de Muralta, wraz z teściem François (1697–1780) i jej dwiema niezamężnymi szwagierkami Louise (1731–1810) i Henriette (1740–1814).