thumb|Wzgórza Krzemieńca Bitwa pod Krzemieńcem – walki oddziałów 18 Dywizji Piechoty i Grupy gen. Pawła Szymańskiego z jednostkami 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Sytuacja wyjściowa Nocą z 8 na 9 lipca Krzemieniec został obsadzony przez 40 pułk piechoty z Grupy gen. Pawła Szymańskiego. Na północ od Krzemieńca po Białokrynicę bronił się 19 pułk piechoty. Piechotę wspierały działa 5 pułku artylerii polowej. W mieście prowadzono prace fortyfikacyjne. Ulice zabarykadowano, a stanowiska piechoty umocniono zasiekami z drutu kolczastego. W odwodzie gen. Szymański posiadał 105 pułk piechoty zgrupowany w Bereźcach. Od wschodu i południowego wschodu do miasta podchodziły sowieckie 45 Dywizja Strzelców i Brygada Kawalerii Kotowskiego. Z Obgowa w kierunku na Krzemieniec maszerowała także 18 Dywizja Piechoty gen. Franciszka Krajowskiego. Z powodu braku dróg na terenie Małego Polesia maszerowano tylko jedną kolumną – na Antonowce. Dla zabezpieczenia prawej flanki czoło kolumny miało podczas marszu w rejonie Budki Obgowskie wydzielać straże boczne. Ubezpieczenia te, po przejściu kolumny, dołączały do straży tylnej. Do Antonowców dywizja przybyła w południe 10 lipca bez kontaktu z nieprzyjacielem i odpoczywała. Po 6 godzinach dywizja ruszyła dalej na Białokrynicę.